[ إذا استقبلت القبلة فانس من الدنيا و ما فيها و الخلق و ماهم فيه و فرغ قلبك عن كل شاغل شغلك عن الله تعالى و عاين بسرك عظمة الله عزوجل و اذكر وقوفك بين يديه قال الله تعالى : [ هُنالِكَ تَبْلُوا كُلُّ نَفْسٍ ما أَسْلَفَتْ وَ رُدُّوا إِلَى اللَّهِ مَوْلاهُمُ الْحَقِّ ] « 1 » وَقِفْ عَلى قَدَمِ الْخَوْفِ وَالرَّجا فَاذا كَبَّرْت فَاسْتَصْغِرْ ما بَيْنَ السَّماواتِ الْعُلى وَالثَّرى دُونَ كِبْرِيائِهِ ] امام صادق عليه السلام مىفرمايد : چون براى اداى نماز به سوى قبله ايستادى ، پس بايد فراموش كنى دنيا را و هر چه در دنيا است و باز فراموش كنى خلق عالم را و آنچه خلقِ عالم گرفتار او هستند و دل از آنچه كه تو را از حضرت او باز مىدارد ، پاك كن و با حقيقت باطنت كه ايمان و عشق و چشم بصيرت است ، عظمت حضرت او را معاينهء خود قرار ده و به ياد روزى كه در برابر او بايد براى حساب بايستى باش ؛ آن روزى كه دربارهء آن فرموده : در روز قيامت روبرو مىشود هر نفسى به آنچه از پيش فرستاده و برگردانده مىشوند به سوى خداى خود كه مولاى حق آنان است . قيام و ايستادنت به هنگام نماز در برابر حضرت حق ، بر قدم خوف و رجا باشد و چون تكبير نماز گفتى آنچه مخلوق بين آسمان‌ها و زمين است ، ذليل و زبون

--> ( 1 ) - يونس ( 10 ) : 30 .